Voda je specifičan medij koji oksidacijom uzrokuje koroziju, a smrzavanjem povećava volumen i uzrokuje drobljenje svih građevinskih materijala. Iskustva u gradnji su  pokazala da se  vodi ne smije suprotstavljati, već joj treba omogućiti lagan i nesmetan put u željenom smjeru.

S obzirom da materijali koji se koriste u graditeljstvu nisu otporni na djelovanje vode treba  ozbiljno rješavati problem zaštite konstrukcija.

U gradnji objekata teži se brzini izvedbe i  visokoj trajnosti, pa hidroizolacija  mora biti jednostavna za ugradnju i otporna na vanjska djelovanja. Voda  može prodrijeti u najsitnije pore građevinskih elemenata i uzrokovati goleme štete, pa se kombinacijom primjene upojnih bunara, drenažnih cijevi i sustavima  odvodnje oborinske vode  usmjerava što dalje od objekta. Hidroizolacijski sustavi sastoje se od raznih materijala za brtvljenje i dreniranje.

Prednosti raznih vrsta sintetičkih folija

• jedna sintetička folija zamjenjuje dva sloja bitumenske trake
• sintetička hidroizolacija je 5 puta lakša od tradicionalnog višeslojnog sustava
• sintetičke folije se ugrađuju vrućim zrakom, nema upotrebe otvorenog plamena
• mogućnost reciklaže (TPO)
• paropropuse „dišu“ oko 15 puta više od tradicionalnih višeslojnih bitumenskih hidroizolacija- mogu se prilagoditi većini krovnih površina
• dostupne su u velikom izboru boja, a preklopi su im praktično nevidljivi.

Ova vrsta hidroizolacija na bazi butil gume (proizvedene kopolimerizacijom izobutilena i izoprena i vulkanizacije) malo se koriste na krovovima jer im spojevi nemaju trajnost. Uglavnom se  koriste na dilatacijama i u podzemnim dijelovima konstrukcija. Krajnji proizvod ima svojstva slična prirodnoj gumi.

Ova hidroizolacija omekšava kada se zagrije pa se može lako ekstrudirati ili modelirati. Razlikuje se od elastomernih jer nema umrežavanja ili vulkanizacije. TPO (termopoliolefini) su ekološki prihvatljive hidroizolacije budući da se 100% mogu recliklirati. U odnosu na polivinil kloride (PVC) kod njih nema migracije plastifikatora i nisu potrebni razdjelni slojevi s toplinskom izolacijom. Kompatibilni su s vrućim bitumenom, ali se preporuča upotreba razdjelnog sloja geotekstila od 200 g/m2 . Kod TPO hidroizolacija nema migracije plastifikatora, moguće je spajanje vrućim zrakom, lagane su za ugradnju i imaju odličnu otpornost na korijenje.

PVC (polivinil klorid) je najkorištenijia termoplastična hidroizolacija. Proizvodi se korištenjem jednim od tri postupka (kalendiranje, ekstrudiranje i premazivanje). Postoje tri tipa sintetičkih folija: neojačane, lagano ojačane s vlaknima ili tkaninama, koje djeluju kao ojačanje, i ojačane folije sa staklenim i/ili poliesterskim vlaknima ili tkaninama. Bitno svojstvo je otpornost na industrijske zagađivače, razvoj bakterija i ekstremne vremenske uvjete. PVC folija ne smije dođi u direktan kontakt s novom bitumenskom hidroizolacijom ili EPS toplinskom izolacijom jer dolazi do izlučivanja plastifikatora iz PVC hidroizolacije i povećanja krtosti. Poboljšanim tehnologijama proizvodnje uz uporabu plastifikatora velike molekularne mase uvelike je smanjena sklonost migracije plastifikatora iz PVC smole. Kako bi hidroizolacijski materijali imali svoju funkciju kroz duži vremenski period, neophodno je na horizontalnim površinama izvesti padove koji će svu vodu koja se skuplja na samoj površini hidroizolacijske folije odvoditi u sustav za odvodnju (slivnik, oluk…).

Parna brana je  visoko vrijedni izolacijski sloj postavljen ispod termoizolacije. Potreban je sloj za sprečavanje ulaska vodene pare u termoizolaciju kako ne bi došlo do propadanja termoizolacije. Najčešće je to polietilen visoke gustoće ili bitumen s aluminijskim uloškom.

Parna brana spriječava prodor vlage u izolacijske materijale, zidove, krovove i stropove. Ona se sastoji od porozne folije za zaštitu toplinske izolacije. Kroz to mogu ući samo parne molekule ali ne i kapljice vode. Parna brana se sastoji od potpuno vodonepropusne folije koja se postavlja u zidove, stripove i krovove kako bi štitila toplinsku izolaciju od vlage iz unutrašnjosti zgrade. Kondenzacijska voda se ispušta prema van.

Parna brana se postavlja neposredno ispod izolacijskog sloja. U nekim specifičnim situacijama moguće je parnu branu postaviti i unutar izolacijskog sloja, ukoliko je on izveden iz više slojeva.